3 Ιουν. 2019

Αγαπημένε μου Αρκά,

 

Δεν είμαι από αυτούς που γυρνούν την πλάτη σε έναν διανοητή όπως είσαι εσύ. Ομολογώ ότι πέρασε ατελείωτες ώρες συντροφιά με τις χαμηλές πτήσεις που με συντρόφευσαν στα φοιτητικά μου χρόνια. Τώρα τελευταία είμαι πολύ στενοχωρημένος μαζί σου. Κι ο λόγος είναι το τελευταίο σου δημιούργημα που αφορά τον Πρωθυπουργό. Φυσικά, κάθε κριτική είναι ευπρόσδεκτη και, προσωπικά μιλώντας, θα ήμουν ο τελευταίος που θα σε έψεγα γι' αυτό.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που πλανάται: γιατί τώρα; Γιατί τώρα έπρεπε να ασχοληθείς τόσο φανερά με μια δρυμία κριτική του κυβερνώντος κόμματος, ιδίως όταν πρόκειται για μια στάση που δεν κράτησες ποτέ στο παρελθόν. 

Επειδη είμαι πλέον 40 και βάλε χρονών και όχι κανένας πιτσιρικάς, είμαι σε θέση να σού θυμίσω μερικά γεγονότα του παρελθόντος στα οποία θα μπορούσες να ασκήσεις κριτική αλλά δεν το έκανες εν τέλει. Παρόλο που και τότε αναρωτιόμουν τον λόγο, σεβάστηκα την απόφασή σου αυτή, θεωρώντας πως θες να είσαι πέρα και πάνω από την τετριμμένη καθημερινότητα. Πάμε;

1. Σωρηδόν κρυφά δάνεια για να γίνονται διορισμοί και να πληρώνονται συντάξεις 2. Κλοπή των ασφαλιστικών ταμείων 3. Ίμια 4. Οτσαλάν 5. S-300 6. Τεράστιες πυρκαγιές και στη συνέχεια έκταση για δόμηση 7. Χρηματιστήριο 8. Υποβρύχια 9. Σκάνδαλο Siemens 10. Δομημένα ομόλογα 11. Υπερκοστολόγηση φαρμάκων 12. PSI 13. Διορισμός Πρωθυπουργού 14. Είσοδος στα μνημόνια 15. Ουσιαστική κατάργηση της νομοθετικής διαδικασίας 16. Πτώχευση του λαού 17. Brain Drain

Εδώ σταματώ. 

Σε όλον αυτό τον ορημαγδό σκανδάλων και κακοδιαχείρισης του δημοσίου εσύ, αγαπημένε μου Αρκά, δεν βρήκες να αρθρώσεις μισή λέξη. Γιατί τώρα λοιπόν; Αν μού απαντήσεις ότι τώρα πιάσαμε πάτο, θα σού πω πως γνωρίζεις πολύ καλά πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. μπορεί να πείθεις κάποιον που γεννήθηκε, ας πούμε, το '90, αλλά όχι εμάς που ζήσαμε και φάγαμε στη μάπα το διεφθαρμένο διπολικό σύνδρομο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. 

Αν όμως όντως έχεις πειστικά επιχειρήματα, θα 'θελα πολύ να μας τα εκφράσεις μήπως και μας ξεφύγει κάτι. 

Σαν τελευταίο σχόλιο θέλω να πω τούτο. Δεν θέλω να πιστέψω ότι έγινες όργανο της ανασύστασης του παλιού κομματικού κατεστημένου. Ότι χτυπούσες ανηλεώς τον Πρωθυπουργό επειδή κάποιοι σού είπαν να το κάνεις. 

Οφείλεις να ξεκαθαρίσεις τη θέση σου σε εμάς τους παλιούς αναγνώστες σου τουλάχιστον.

Φιλικά, Δάκης

3 Μαρ. 2019

Τι είναι η ύπαρξη; Είναι ένα νήπιο που ζωγραφίζει. Η ύπαρξη διατρέχει τον εαυτό της. Το Εγώ της ύπαρξης, αυτός ο μεγάλος άγνωστος που διατρέχει το χρόνο, παραμένει ίδιος. Καθρεφτίζεται στο νεαρό της ηλικίας του ανθρώπου, το νήπιο, με το οποίο ταυτίζεται, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μετέπειτα, στην ενηλικίωση, αυτό το χαμένο «Εγώ» γίνεται αισθητό σε μια στιγμή διαυγούς, πρωτόλειας σκέψης. Βυθίζεται όμως ολοένα και περισσότερο στον πυθμένα του καθήκοντος. Η ύπαρξη καθεαυτή είναι ένα σχεδόν υπερβατικό γεγονός κι ένα στοιχείο με ουδέτερο χαρακτήρα. Δεν υπακούει σε ηθικά διλήμματα. Η ύπαρξη έχει α-μοραλιστικά χαρακτηριστικά.

23 Οκτ. 2017

Η ταινία "ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΑΕ" είναι μια ενδιαφέρουσα παραγωγή της INFOWAR, από τους δημιουργούς των "DEPTOCRACY" και "CATASTROIKA". Το φιλμ μελετά και περιγράφει τη σχέση του φασισμού με το μεγάλο κεφάλαιο και τον καπιταλισμό, από την εποχή της εμφάνισης των πρώτων φασιστικών κινημάτων μέχρι σήμερα. Τα φασιστικά καθεστώτα πάνε πάντοτε χέρι-χέρι με τα συμφέροντα των μεγαλοβιομηχάνων και των εφοπλιστών. Από την άποψη αυτή, η ταινία ήταν πολύ διεισδυτική. με πολλά παραδείγματα και ντοκουμέντα και, οφείλω να πω πως η όλη προσπάθεια αξίζει τον έπαινο.

Μετά το τέλος όμως της ταινίας, μού έμεινε μια αίσθηση μη ολοκλήρωσης, σαν κάτι να μού έλειπε. Τελικά αυτό που ένιωσα να μού λέιπει συνιστά και το ίδιο το σκοπό του εγχειρήματος. Άραγε ο φασισμός δημιουργείται απλά και μόνο για να ικανοποιήσει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου; Αναμφίβολα υπάρχει διασύνδεση μεταξύ των δύο και, σε ανάλογους καιρούς οι μεγαλο-ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής αλληλεπιδρούν με τα φασιστικά καθεστώτα, σε μια σχέση αμοιβαίου οφέλους. Αυτή όμως είναι μόνο μια πτυχή των αιτιών που τρέφουν και γιγαντώνουν το φασισμό. 

 

29 Σεπ. 2016

Art and Mass Culture

 

The above title belongs to an important text written by the thinker Max Horkheimer. Horkheimer, together with Adorno, Lowenthal and Marcuse comprised the founding members of the renowned Frankfurt School, a philosophical movement that analyzed, among others, the impact of capitalized societies to individuals. According to the members of the Frankfurt School, mass culture is actually an invention of the economical elite in order to control and manipulate humans who at the same time were civilians, workers, parents etc. Mass culture succeeded to alienate individuals from their real needs, to make them embrace a pseudo-cultural pattern for their lives.

 In the meantime, real culture has been either mummified (monumental works in museums) or exiled from the everyday life, becoming an underground ideal[1]. Art can no longer compete to mainstream pseudo-culture that fills the most of the free time of the contemporary man and, thus, becomes a rare pleasure for the few.  That is the most dangerous and alarming consequence of the above state; that art no longer constitutes a guide for critical thinking on reality. From the moment it stops to be part of the everyday life, it cannot fulfill ipso facto the very scope of its “mission”: to elevate things to another level and, thereby, to develop critical ideas around reality.

 

 



[1] Taken from Zisis Sarikas introduction to: “Τέχνη και Μαζική Κουλτούρα”, Athens, 1984, ύψιλον publications

25 Σεπ. 2016

Everything around us point to the fact that we are witnessing one of the biggest population relocations in history. To tell the truth, these people are not simlpy relocated. They are exiled from their homes in order to save theirs and their children' s lives. Countless of souls have been lost during the process. A process that ends with the refugees debarkation on the Greek islands.

On the other side of the Mediterra, most European countries refuse to take refugees to their homelands. This intense refusal has everything to do with the political scenery that has been unfolded throughout the continent: Nationalism, racism and ever growing xenophobia keep spreading limitlessly.


Infact, the democratic (in the real sense of the word) and humanitarian values and prinsiples that defined the post-war Europe have long gone and been replaced with a tecnhocratic, bureaucratic sense of development.

But the thing is that Greek Islands and Greek mainland cannot stand the shame: to be soul prisons. The refugees, despite the efforts of Greek people and humanitarian organizations, are being packed inside fixed locations that hold almost absent welfare, sanitary and medical conditions.

European governments should be ashamed for that tragic and unprecedented situation that consists an insult (ύβρις) to humanty.

The worst part is that history tends to repeat itself. Let us not let that happen. Embrace the foreign people. Save the unescorted children.They are the fertilizer for a new, better European era.

D.M.